اين امور ادله قاطع و براهين روشن لازم است نه ظنون و اخبار آحاد . به اضافهء اشكالات ديگرى كه اين گونه احاديث دارند از جمله : از حيث دلالت ، شرايط صدور ، اهداف و منظور از اين گونه احاديث و ديگر مسائل كه طى اين بحث و لو به طور جزئى ان شاء اللّه روشن خواهد گشت . نقل روايت دليل بر اعتقاد به مضمون آن نيست از جمله واضحات است كه نقل روايتى به معناى اعتقاد راوى به مضمون آن نيست و اگر كسى در كتابش روايتى را كه گفته مىشود دال بر تحريف است آورد ، نمىتوان اعتقاد به تحريف را به وى نسبت داد . و گرنه بايستى بخارى ، مسلم ، اصحاب صحاح ، اصحاب مجامع حديثى ، ديگر ائمهء حديث ، عمده فقها و علماى اهل سنت و حتى علماى غير اهل سنت ، از قائلين به تحريف باشند ؛ چون كه جميع اين افراد ، اخبار تحريف را در كتب خويش روايت كرده‌اند و در صحاح خود وارد نموده‌اند . در حالى كه مسئله قطعا چنين نيست ؛ زيرا كه محدث - كه بايستى در نقل خود امين باشد و مطمئن به مرويات خود - سعى مىكند هر چه بيشتر احاديث مورد نظر را با ملاحظهء اسنادش در كتاب خود جمع كند بدون آن كه در صدد مناقشه در مفهوم احاديث برآيد . محدث اين كار را به اهل علم و متخصصين واگذار مىكند . چون كه هيچ‌گونه اهليّتى در اين زمينه ندارد و نمىتواند به طور منطقى روايت را تجزيه و تحليل كند . و اگر جز اين بود لازم مىآمد تمام راويان و ناقلين اخبار و ديگر مؤلفين به صرف اين كه چنين اخبارى را در كتابهاى خود وارد كرده‌اند ، به متعارضات و آنچه كه مخالف مذهب و معتقداتشان است معتقد باشند ! و اين حرفى است كه هيچ شخص عاقل و منصفى نمىزند . تعصب و افترا با اين حال ، « هر دم از اين باغ برى مىرسد » و عده‌اى كه خود را منسوب به علم و علما مىكنند در حالى كه از پيروان هوا و هوس مىباشند اين مسألهء بديهى را فراموش كرده ، ساز ديگرى كوك مىكنند و ادعا مىكنند : تبديل قرآن و افزايش در آنچه از قرآن نبوده است به قرآن و كم شدن مقدار زيادى از قرآن ، همهء اينها از گذشته تا كنون از اعتقاد اماميه بوده است . و فقط سه نفر اين اعتقاد را نداشته‌اند : شريف مرتضى و دو يار او :